Þá þurfti Björk líka að kíkja við á kampusinn sinn og þar var líka allt í fullum blóma. Kampusinn hennar er mjög fallegur, sérstaklega þegar öll tré er þakin þessum litlu hvítu blómum. Þau lifa þó bara í fáeina daga og verða því miður líklega öll horfin þegar við snúum aftur í skólann, en enn er eftir um vika af vorfríinu okkar.

Við gerðum okkur líka ferð til Ueno en þar safnast fólk gjarnan saman til að stunda svokölluð Hanami eða blómaskoðunarpartí. Hanami fer þannig fram að maður finnur sér Sakura tré í blóma, sest undir það og borðar nesti og drekkur ótæpilegt magn áfengis. Planið hjá okkur er einmitt að taka daginn snemma á morgun og halda í hanami í Kunitachi fyrir hádegið með vinum okkar frá því við komum fyrst hingað til Japan.

Nú er kirsuberjablómatímabilið hafið hér í Tokyo og við erum búin að vera nokkuð dugleg við að stökkva út og leita uppi falleg blóm hér og þar undanfarna daga. Þessi fíngerðu fölbleiku blóm fundum við í garðinum fyrir aftan Tokyo Metropolitan Government Offices háhýsið, en þar er töluvert af Sakura trjám.

Við blogguðum aðeins yfir okkur þarna í upphafi innanlandsferðalagsins okkar en ég held ég verði nú samt eiginlega að segja pínu frá seinasta deginum okkar í Hiroshima og hvað við brölluðum í Osaka áður en við dembum okkur aftur í KitKatt-blogg og skólasókn.

Seinasta daginn okkar í Hiroshima byrjuðum við á að fara og skoða kastala bæjarinns, eða það af honum sem var endurbyggt. Þetta var mjög flottur kastali og í síkjunum í kringum hann syntu þeir allra stærstu Koi gullfiskar sem ég hef nokkurn tíman séð en kastalinn er víst stundum nefndur Karfa Kastalinn, væntanlega útaf þessum fiskum. Þó það geti nú verið svolítið blekkjandi að horfa svona niður í vatn væri ég ekki hissa þó þessir fiskar væru sumir hverjir vel yfir hálfs metra langir.

Þá voru líka á kastalalóðinni fleiri tré sem lifað höfðu af kjarnorkusprengjuna og grunnurinn af einhverskonar herbúðum sem staðið höfðu þar en þurkast út í sprengingunni, en hún átti upphaf sitt í tæplega kílómetra fjarlægð. Frá efstu hæð kastalans var líka ágætis útsýni yfir borgina, þó það hafi reyndar verið hálf þungbúið og smá rigning þennann seinasta dag okkar í Hiroshima.

Frá kastalanum röltum við síðan að héraðslistasafni Hiroshima, en þar stóð einmitt yfir gestasýning frá listasafninu í Tampere í Finnlandi með teikningum Tove Janson af Múmínálfunum. Það vita það kannski ekki allir en Múmínálfarnir eru rosalega vinsælir hér í Japan og teiknimyndirnar um þá sem margir af okkar kynslóð ólust upp við eru japanskar (og teiknimyndirnar um Heiðu líka). Verandi miklir Múmínálfa aðdáendur sjálf fannst okkur kjörið að kíkja á þessa sýningu og sáum ekkert eftir því. Það var mjög gaman að sjá þróun álfanna frá litlum skissum á öðrum teikningum frá fimmta áratugnum yfir í týpurnar sem maður þekkir. Þá notuðum við tækifærið og keyptum okkur bæði Vetrarundur í Múmíndal og Örlaganóttina á japönsku í von um að geta kannski stautað okkur í gegnum þær á endanum.

Seinnipartinn fórum við svo í fimm tíma rútuferð til Osaka og vorum komin inná hótelið þar rétt fyrir ellefu um kvöldið. Við vorum nú ekki nærri jafn skipulögð í skoðunarferðunum okkar þar og höfum því kannski ekki frá alveg jafn miklu að segja um þá borg. Eins og í Hiroshima var fólkið þar þó töluvert vinalegri en í Tokyo og göturnar breiðari og ekki alveg jafn troðnar af fólki og við erum farin að venjast.

Eins og okkur er vant vorum við þó fljótlega búin að finna okkur háhýsi til að skoða útsýnið yfir borgina úr. Við byrjuðum á að fara upp í byggingu sem heitir Umeda Sky Building og er með útsýnispall sem er kallaður The Floating Garden. Það sem okkur fannst skemmtilegt við þessa byggingu er að í staðin fyrir að taka lyftu alveg uppá topp fer maður með rúllustiga sem liggur í lausu lofti upp seinustu þrjár hæðirnar. Síðan fórum við líka í kastala borgarinnar, við fórum hratt yfir hæðirnar enda svipaði sýningunni töluvert til þeirrar sem við höfðum skoðað í kastalanum í Hiroshima daginn áður en fengum þó aftur ágætis útsýni yfir borgina af efstu hæð kastalans.

Um kvöldið ákvað ég svo að bregða mér að Dotonbori, sem er aðal verslunar og veitingastaðagatan í Osaka til þess eins að ná einni mynd af Glico manninum í myrkri, en það er ljósaskilti sem er eitt þekktasta kennileiti Osaka-borgar og ein mesta klisjumynd sem hægt er að taka í Japan. Deginum eftir eyddum við svo í að skoða okkur betur um einmitt þessa götu og DenDen-town sem er raftækja og leikfanga hverfi Osaka borgar, einskonar Akihabara vestur Japans (Akihabara er aðal nörda hverfið í Tokyo fyrir þá sem ekki hafa heyrt um það).

Þegar líða tók að kveldi vorum við eiginlega komin með yfir nóg af því að túristast og orðin dauðþreytt í fótunum af allri göngunni. Við drápum þá tímann fram að því að næturrútan okkar til Tokyo legði af stað á sænsku kaffihúsi sem hét því einstaklega viðeigandi nafni “Nördkaffe” og skelltum okkur svo einn hring í parísarhjóli sem stendur uppúr 7. hæð á verslunarmiðstöð í grennd við aðal lestarstöðina. Þar fengum við rétt einu sinni fínasta útsýni yfir borgina en það sem mér fannst þó skemmtilegast við þetta tiltekna parísarhjól var að í því var tengi fyrir iPod svo við gátum tengt það í símana okkar og hlustað á Moon Safari með Air meðan við nutum útsýnisins og einverunnar.

Útsýni yfir miðborg Osaka.

Eins og áður hefur komið fram vorum við í gær í Miyajima en það er lítið þorp á eyjunni Itsukushima við ströndina ekki svo langt frá Hiroshima (10 mínútna sigling eftir klukkutíma sporvagnsferð). Itsukushima er líklega einna frægust fyrir samnefnt hof sem stendur á stólpum í flæðarmálinu og hliðið fyrir framan það sem stendur að því er virðist lengst útí sjó á flóði.

Það var mjög gaman að sjá þetta fræga hof með eigin augum, en það hefur staðið í nokkurn vegin sömu mynd síðan um miðja 12. öld og er fyrir vikið komið á heimsmynjaskrá sameinuðu þjóðanna. Það sem mér fannst þó kannski einna merkilegast við bæði hofið og hliðið er að hvorugt er fest niður með neinu leiti heldur bara tilt á sjávargrunninn. Hofið var ekki reyst á eyjunni sjálfri af því hún þótti of helgur staður, en hún var þekkt sem “eyja guðanna”.

Eyjan hefur samt líka uppá margt fleira að bjóða, eins og til dæmis vinaleg dádýr. Við vorum varla komin upp af bryggjunni þegar við komum auga á fyrstu dádýrin þar sem þau lágu og sóluðu sig. Þau voru gersamlega útum allt og kipptu sér ekkert upp við ferðir mannanna og virtust jafnvel bara hafa lúmskt gaman af að sitja fyrir á myndum.

Það voru þó skillti á víð og dreif þar sem fólk var beðið um að passa að henda öllu rusli í þar til gerðar tunnur, ekki gefa dádýrunum að borða, klappa þeim eða vera of nálægt þeim. Þetta vonast bæjaryfirvöld til að verði til þess að þau haldi aftur upp í skóg. Ekki er þetta þó farið að skila árangri, við sáum dádýr stela bæklingum úr höndunum á ferðamönnum í tvemur mismunandi tilfellum. Við mættum líka stelpum sem höfðu keypt sér eitthvað matarkyns og urðu fyrir svo miklum ágangi tveggja dádýra að þær flúðu á endanum uppá hlaðinn vegg.

Ekki voru dádýrin heldur eina dýralífið sem við sáum, við rákumst líka álitla eðlu (sem minnstu munaði að ég trampaði óvart á) og sáum apa. Við sáum reyndar ein apa og það úr töluverðri fjarlægð og urðum fyrir töluverðum vonbrigðum með það, sérstaklega eftir að hafa læst alla smámuni aðra en myndavél inní skáp eftir aðvarannir um að framundan væri hætta á þjófóttum öpum.

Þessir apar áttu semsagt að vera að þvælast um nálægt tindinum á hæsta fjalli eyjunnar, þó við sæjum þá ekki, en þangað komumst við með aðstoð tveggja kláfa og röskrar 40 mínútna göngu. Gangan var nokkuð brött en ekkert alltof erfið þökk sé hlöðnum stígum og stigum. Stemningin minnti soldið á Esjuna, gamalmenni í stafgöngu sem heilsuðu glaðlega þegar þau þustu framúr móðum ferðamönnum. Útsýnið á toppnum var samt algjörlega áreynslunnar virði, sérstaklega þar sem við vorum mjög heppin með veður.

Þá erum við farin frá Hiroshima og við tekin 6 tíma rútuferð sirka hálfa leið til baka til Tokyo (nánar til tekið til Osaka). Ég ætla að reyna að nýta hana í að blogga eitthvað smá um hvað við vorum að brasa í gær svo það gæti verið von um uppfærslu ef rafhlaðan endist mér.

Sveinn

Erum á eyjuni Miyajima þar sem villt dádýr ganga um bæinn og reyna að borða dót og bæklinga frá ferðamönnum.

Við lögðum eldsnemma af stað frá Tokyo í gær og var þetta langur dagur. Það var svolítið gaman að prufa að taka innanlandsflug hérna, fengum hlustunarpípur til að hlusta á tónlist um borð og ég varð svolítið hissa þegar boðið var upp á stórt úrval drykkja. Þetta var líka svo að segja fyrsta skiptið sem ég heyri marga japani tala mjög góða ensku, fluffurnar voru alveg að standa sig.

Við vorum komin inn í miðbæ Hiroshima um klukkan tíu um morguninn en gátum ekki tékkað okkur inn á hótelið fyrr en klukkan þrjú, svo við leigðum okkur skáp á lestarstöðinni hentum töskunum okkar þar og héldum að A-Bomb Dome.

A-Bomb Dome er orðið tákn um kjarnorkuhernað og óþægilegur minnisvarði um stríð. Húsið sem í dag er þekkt sem A-Bomb Dome var hannað af tékkneskum arkitekt og byggt árið 1915. Var húsið notað sem einhverskonar sýningarhöll og var hið virðulegasta, frægt fyrir grænan kúpúl sem stóð uppúr því miðju. Ástæðan fyrir því að húsið stóð svona nokkurnveginn af sér sprenginguna var sú að sperngjan “Little boy” sprakk næstum því beint fyrir ofan hana í ca. 600 metra hæð, svo í staðin fyrir að feykjast burt tættist bara allt utan af henni. Allt í kringum hana þurkaðist út í rúmlega 2 kílómetra radíus. Rústirnar eru nú varðveittar á heimsminjaskrá UNECO síðan 1996 til minningar um kjarnorkuspengjuna í Hiroshima og áminning um að það borgi sig að halda friðinn. Það er búið að byggja upp mjög fallegan garð í kringum þessar rústir sem heitir Hiroshima Peace Memorial Park, í honum eru margir minnisvarðar og stórt safn til minningar.

Við ákváðum að rölta um Hiroshima Peace Memorial Museum fyrst að við vorum þarna og aðgangeyrir var ekki nema 50 jen á mann svo við slógum til. Þetta er erfiðasta safn sem ég hef nokkurntíma farið inn á, hefði í raun þurft að undirbúa mig betur andlega undir þetta. Mér var afskaplega illt í hjartanu mínu. Þetta safn minnir mann á að í stríði eru það ekki bara hermenn sem deyja, meirihlutinn sem deyr er saklaust fólk og börn. Eins og flestir vita gáfu bandaríkjamenn enga aðvörun um áætlun sína um að prófa þetta hrikalega vopn.

Í fyrsta salnum var sýnt hvernig Hiroshima hafði byggst upp sem borg og farið í gegnum sögu hennar fyrir stríð og svolítið um það hvernig hún var notuð í stríðinu öðrum megin og hinum megin var svo fjallað um það hvernig bandaríkjamenn ákváðu hvaða land og hvaða borg skyldi verða fyrir fyrstu kjarnorkusperngjunni. Það var hálf ótrúlegt hvernig Hiroshima varð fyrir valinu, í raun röð einhverskonar tilviljana, nokkrar borgir komu til greina, Hiroshima, Niigata (þar sem við fórum í brettaferð) Yokohama, Kokura og Kyoto. Kyoto var fljótlega afskrifað þar sem þeir vildu ekki skemma menningarverðmætin þar af því það gæti gert það erfiðara að fá Japani til að gefast upp. Þá kom líka inn í myndina að eina borgin sem var ekki með fangabúðir fyrir óvinahermenn (prisoners of war camp) var Hiroshima. Loka ástæðan var hinsvegar gott veður, það var heiðskýrt og gott að taka myndir til að sjá eyðilegginguna daginn sem sprengjunni var varpað.

Svo var salur sem útskýrir hvernig kjarnorkusperngja virkar og er uppbyggð. Það var erfitt að fara í gegnum þessa sali og alltaf kom spurning “af hverju stríð, af hverju vilja menn eiga svona vopn” upp í hugan. En erfiðasti salurinn var eftir þó enn eftir, salurinn sem gerði þetta allt raunverulegt, salurinn til minningar um fólkið sem dó í sprengingunni. Þar eru persónulegir munir sem ættingjar og vinir fórnarlamba höfðu fundið í rústunum, sem var oftar en ekki einhverskonar staðfesting á dauða þeirra. Þetta voru föt, nestisbox, töskur, nælur og töluvert af úrum, öll stopp klukkan 8:15. Það sem mér fannst þó erfiðast að sjá, lítið þríhjól og hjálmur sem 3 ára drengur átti. Hann hafði verið að hjóla um garðinn fyrir framan húsið sitt nálægt miðpunkti sprengingarinnar, faðir hans fann drenginn í rústunum ásamt hjólinu. Þar sem honum fannst að það yrði ekki nógu gaman fyrir svona ungan dreng inn um gamalmennin í fjölskyldugrafreitnum gróf hann hann í garðinum og hjólið með svo hann gæti leikið sér áfram. 40 árum seinna gróf hann líkið upp til að koma á sinn stað hjá fjölskyldunni. Hann gaf þá hjólið og hjálminn til safnsins.

Það var líka mjög erfitt að lesa um Sadako Sasaki sem fékk herbergi tileinkað sinni sögu. Það hafa eflaust flest allir heyrt af henni, hún er stúlkan sem trúði því að ef hún mundi brjóta saman 1000 origami trönur þá fengi hún ósk sína upprætta. Ósk hennar var að læknast af hvítblæði en hún rættist því miður ekki, hún lést 13 ára gömul. Hún var 2 ára gömul þegar sprengjunni var varpað. Fyrir utan safnið stendur líka minnisvarði til allra barnanna sem létust, tileinkaður henni sérstaklega, umhverfis hann eru gagnsæir plastkassar fylltir með mörg þúsund pappírströnum sem börn og fullorðnir um allann heim hafa gefið safninu.

Þó að maður hafi svosem lesið um þetta allt áður og séð mikið af sömu myndum þá er ólíkt áhrifameira að sjá þetta hér, með sönnun eyðileggingarinnar í augnsýn. Þetta er þó ekki allt bara átakanlegt heldur má líka finna vissa vonarneista. Það voru líka mikil afrek unnin í björgunarstarfi og bara þremur dögum eftir að sprengjunni var varpað var búið að koma sporvagnakerfi borgarinnar aftur í gang (og það gengur enn) til að ferja björgunarfólk og fórnarlömb milli staða. Þá standa enn tré sem stóðu af sér sprenginguna og blómstra á hverju vori þó bolir þeirra hafi brunnið, og minna mann á að þó mannkynið nái kannski að tortíma sér þá lifir móðir náttúra það vonandi af. Þá eru líka fjölmenn samtök og þrýstihópar um frið sem eiga upphaf sitt hér og sendir til dæmis sitjandi borgarstjóri Hiroshima hverju sinni andmælaskeyti til hlutaðeigandi þjóðar í hvert skipti sem gerðar eru tilraunir með kjarnorkuvopn (þau má öll lesa á safninu).

Þetta er líka mjög falleg borg í dag, umkringd skógi vöxnum hlíðum. Eftir ferðina á safnið tókum við okkur góða stund í að ráfa um og njóta veðursins. Við gengum meðal annars um Hijiyama Park en það er fallegur skógi vaxin almenningsgarður í fjallshlíðskagar aðeins inn í borgina. Hann á reyndar auðvitað líka sinn þátt í sögu þessa ógurlega dags fyrir 65 árum, þangað flýðu mörg af fórnarlömbum sprengjunnar sem afl höfðu til. Í garðinum var fullt af gæfum köttum sem Sveinn tók myndir af.

Það er ekki alltaf allt jafn hátæknivætt hér í Japan.

Annars er það helst að frétta að við erum lent heilu og höldnu í Hiroshima og við er tekin 45 mínútna rútuferð í bæinn.