Restin af ferðalaginu okkar…

Við blogguðum aðeins yfir okkur þarna í upphafi innanlandsferðalagsins okkar en ég held ég verði nú samt eiginlega að segja pínu frá seinasta deginum okkar í Hiroshima og hvað við brölluðum í Osaka áður en við dembum okkur aftur í KitKatt-blogg og skólasókn.

Seinasta daginn okkar í Hiroshima byrjuðum við á að fara og skoða kastala bæjarinns, eða það af honum sem var endurbyggt. Þetta var mjög flottur kastali og í síkjunum í kringum hann syntu þeir allra stærstu Koi gullfiskar sem ég hef nokkurn tíman séð en kastalinn er víst stundum nefndur Karfa Kastalinn, væntanlega útaf þessum fiskum. Þó það geti nú verið svolítið blekkjandi að horfa svona niður í vatn væri ég ekki hissa þó þessir fiskar væru sumir hverjir vel yfir hálfs metra langir.

Þá voru líka á kastalalóðinni fleiri tré sem lifað höfðu af kjarnorkusprengjuna og grunnurinn af einhverskonar herbúðum sem staðið höfðu þar en þurkast út í sprengingunni, en hún átti upphaf sitt í tæplega kílómetra fjarlægð. Frá efstu hæð kastalans var líka ágætis útsýni yfir borgina, þó það hafi reyndar verið hálf þungbúið og smá rigning þennann seinasta dag okkar í Hiroshima.

Frá kastalanum röltum við síðan að héraðslistasafni Hiroshima, en þar stóð einmitt yfir gestasýning frá listasafninu í Tampere í Finnlandi með teikningum Tove Janson af Múmínálfunum. Það vita það kannski ekki allir en Múmínálfarnir eru rosalega vinsælir hér í Japan og teiknimyndirnar um þá sem margir af okkar kynslóð ólust upp við eru japanskar (og teiknimyndirnar um Heiðu líka). Verandi miklir Múmínálfa aðdáendur sjálf fannst okkur kjörið að kíkja á þessa sýningu og sáum ekkert eftir því. Það var mjög gaman að sjá þróun álfanna frá litlum skissum á öðrum teikningum frá fimmta áratugnum yfir í týpurnar sem maður þekkir. Þá notuðum við tækifærið og keyptum okkur bæði Vetrarundur í Múmíndal og Örlaganóttina á japönsku í von um að geta kannski stautað okkur í gegnum þær á endanum.

Seinnipartinn fórum við svo í fimm tíma rútuferð til Osaka og vorum komin inná hótelið þar rétt fyrir ellefu um kvöldið. Við vorum nú ekki nærri jafn skipulögð í skoðunarferðunum okkar þar og höfum því kannski ekki frá alveg jafn miklu að segja um þá borg. Eins og í Hiroshima var fólkið þar þó töluvert vinalegri en í Tokyo og göturnar breiðari og ekki alveg jafn troðnar af fólki og við erum farin að venjast.

Eins og okkur er vant vorum við þó fljótlega búin að finna okkur háhýsi til að skoða útsýnið yfir borgina úr. Við byrjuðum á að fara upp í byggingu sem heitir Umeda Sky Building og er með útsýnispall sem er kallaður The Floating Garden. Það sem okkur fannst skemmtilegt við þessa byggingu er að í staðin fyrir að taka lyftu alveg uppá topp fer maður með rúllustiga sem liggur í lausu lofti upp seinustu þrjár hæðirnar. Síðan fórum við líka í kastala borgarinnar, við fórum hratt yfir hæðirnar enda svipaði sýningunni töluvert til þeirrar sem við höfðum skoðað í kastalanum í Hiroshima daginn áður en fengum þó aftur ágætis útsýni yfir borgina af efstu hæð kastalans.

Um kvöldið ákvað ég svo að bregða mér að Dotonbori, sem er aðal verslunar og veitingastaðagatan í Osaka til þess eins að ná einni mynd af Glico manninum í myrkri, en það er ljósaskilti sem er eitt þekktasta kennileiti Osaka-borgar og ein mesta klisjumynd sem hægt er að taka í Japan. Deginum eftir eyddum við svo í að skoða okkur betur um einmitt þessa götu og DenDen-town sem er raftækja og leikfanga hverfi Osaka borgar, einskonar Akihabara vestur Japans (Akihabara er aðal nörda hverfið í Tokyo fyrir þá sem ekki hafa heyrt um það).

Þegar líða tók að kveldi vorum við eiginlega komin með yfir nóg af því að túristast og orðin dauðþreytt í fótunum af allri göngunni. Við drápum þá tímann fram að því að næturrútan okkar til Tokyo legði af stað á sænsku kaffihúsi sem hét því einstaklega viðeigandi nafni “Nördkaffe” og skelltum okkur svo einn hring í parísarhjóli sem stendur uppúr 7. hæð á verslunarmiðstöð í grennd við aðal lestarstöðina. Þar fengum við rétt einu sinni fínasta útsýni yfir borgina en það sem mér fannst þó skemmtilegast við þetta tiltekna parísarhjól var að í því var tengi fyrir iPod svo við gátum tengt það í símana okkar og hlustað á Moon Safari með Air meðan við nutum útsýnisins og einverunnar.